IMG_5867

De hitte drijft ons de bergen van Calabrië in. Hier in de laarspunt van Italië zijn de kustgebieden hectisch, druk en eigenlijk best lelijk. Maar de mooie kleine gebergtes die tussen de twee kuststroken (eentje aan de Tyrrheense Zee en eentje aan de Ionische Zee) in liggen, zijn duidelijk geen toeristische trekpleisters. Toch ontdekken we dat aan het stuwmeertje Lago Arvo twee campings liggen. Het is vanaf de snelweg een dikke anderhalf uur rijden over bochtige weggetjes. Zonder uitzicht, want de bergen zijn bezaaid met bossen. Maar als het meer in zicht komt, zien we de schoonheid van de natuur.

De eerste camping is dermate verouderd en de toiletgebouwen zijn zo smerig, dat we ondanks onze lange rit en moeheid snel ons biezen pakken. Niet nadat we een rondje hebben gelopen door het ooit vast druk bezochte dorpje Lorica. Italiaans voor Vergane Glorie. Er is een marktje en er is een steiger voor boottochten, maar voor ons is er niks om te blijven. De campingbeheerder geeft met tegenzin onze paspoorten terug.

De tweede camping ligt buiten het dorp, op een prachtige plek aan het meer. De sanitaire voorzieningen zijn nog steeds niet om over naar huis te schrijven, maar voor nu voldoet het. We vinden met ons camperbusje een plek direct aan het kleine serene stuwmeer. We vullen onze dagen met lezen, koken, eten en zwemmen. En we maken wandelingen langs de randen van het meer, door sompige weilanden waar grote koeien met bellen om de nek het Zwitserland-gevoel versterken.

IMG_8895

Prachtige campingplek aan Lago Arvo

IMG_8898

Het Zwitserlandgevoel

Hoewel het voor ons logisch lijkt dat er zich in dit afgelegen gebied hooguit een paar kleine dorpjes bevinden, zijn we in de Zuid-Italiaanse bergen al vaker met lelijke flatgebouwen volgebouwde stadjes tegengekomen. San Giovanni in Fiore, dat toch klinkt als een prachtig vestingstadje, behoort tot deze categorie. Bijna 90.000 mensen wonen hier opgepropt, zo afgelegen als maar kan. De grootste stad van Calabrië ligt op 3 uur rijden en echt grote steden als Bari en Napels liggen op 4 uur rijden.

Zo druk en lelijk als sommige bergstadjes zijn, zo leeg en mooi zijn vele andere bergdorpen. Van Lago Arvo naar San Giovanni in Fiore is het een half uur rijden, naar Fantino nog eens een kwartier. De vele bossen maken plaats voor mooie vergezichten richting de Ionische Zee en we komen ook prachtige zandrotsformaties tegen. Fantino, een middeleeuws dorp waar ooit 800 mensen woonden, en zelfs in de jaren zestig nog 100, is door de slechte ligging nu grotendeels verlaten. We dachten zelfs geheel verlaten, maar aan de doorgaande weg wonen wel degelijk mensen.

Aan de weg 'wonen' nog een aantal mensen, in het dorpje zelf is het leeg

Aan de weg ‘wonen’ nog een aantal mensen, in het dorpje zelf is het leeg en vervallen

Volgens Wikipedia zijn dit afstammelingen van de families die er ooit woonden. Een handjevol mensen die er alleen ‘s zomers komen om de hitte te ontvluchten (bron: PaesiFantasma.it). Maar wij komen een vrouwtje tegen dat zo oud en fragiel is, dat we niet kunnen voorstellen dat ze nog een andere woonplek heeft dan Fantino. En in tegenstelling tot de andere ‘inwoners’, woont zij wel in het oude gedeelte.

We verkennen het oude dorpje. Prachtig gelegen op een berghelling met een uitzicht dat ver reikt. We zien verlaten huizen, verroeste olievaten, tegeltjes, stoeltjes en lampjes.

IMG_8900   IMG_5870IMG_8905   IMG_8903IMG_8909   IMG_5848 IMG_8910   IMG_8918IMG_8923   IMG_8913IMG_8920 IMG_8919 IMG_8906

Op de weg terug proberen we een gesprek aan te knopen met het oude vrouwtje, maar het is moeilijk communiceren. We begrijpen dat ze er al haar hele leven woont. Ze is duidelijk niet gewend aan bezoekers en wil niet op de foto. Toch reageert ze verheugd op onze komst, misschien denkt ze dat we een huisje willen kopen en er zo nieuw leven in het dorpje komt. En net als iedere Italiaanse vrouw reageert ze extatisch op de zwangere buik van Willemijn. “Bambino!”

We stappen in ons camperbusje en rijden weer de ‘doorgaande’ weg op, waar we overigens niemand tegen komen. Wel nog wat verlaten huizen. Verderop ligt spookdorp Capello, maar die laten we links liggen. Het is al middag, de kust komt dichterbij en daarmee neemt de hitte toe. Voor we het weten rijden we weer over de chaotische kustweg, van waar je de bergen niet eens meer kan zien. We parkeren de camper op een volgepropte toeristencamping. Een nacht vol lawaai, zweet en muggen volgt.

Nee, dan toch maar een camping in de bergen. Of een vakantiehuis in Fantino.

One thought on “Fantino

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>