IMG_6253

De zon is net op. Bedepuszta is stil, Bedepuszta slaapt. Nou is dat normaal gesproken niet zo verwonderlijk. Lang was dit dorpje een spookdorp. De oorspronkelijke bewoners zijn bijna allemaal weggetrokken. En de zigeuners die daarna kwamen hebben inmiddels ook hun biezen gepakt.

Maar in deze dagen is Bedepuszta het decor van “Sziget Detox” en is de bevolking opeens met tientallen uitgebreid. Voor ons betekent deze ‘detox’ met name bijslapen. Bijslapen van het grote Sziget festival dat de vijf dagen en nachten daarvoor onze energie had opgeslurpt. We vielen gisteravond in slaap terwijl tot diep in de nacht muziek klonk. En de hele avond en nacht bleef het regenen. Hard regenen.

Vroeg naar bed betekent vroeg wakker. Het is nog donker, de anderen slapen nog. De omgeving is veranderd in één groot glibberig oppervlak. Het ontbijt wordt nog lang niet geserveerd, dus vertrekken we direct voor onze geplande wandeling naar een verdwenen dorp nabij. Elroy heeft ons hierover verteld, er zouden nog restanten te zien zijn.

IMG_9082   IMG_9081

We glibberen en glijden over de kleiweg naar het verdwenen dorp. Gemakkelijker loopt het net naast dit karrenspoor. Weliswaar lopen we nu door het hoge natte gras, maar in ieder geval is het een vaste grond onder onze voeten. Het pad meandert over de glooiende heuvels. Twee mensen lopen ons tegemoet. We groeten elkaar kort. Zij lopen richting Bedepuszta. Wie loopt er hier op deze afgelegen plek om zeven uur in de morgen? Waarschijnlijk denken zij hetzelfde. Er staat één boerderij in de verte, dat zal hun woonhuis zijn.

We zien hertjes wegspringen. Het natte landschap is schitterend, al zien we door de mist en regen nog steeds niet zo ver als we zouden willen. Al glibberend komen we in een dalletje met enkele bomen en bosjes en een klein riviertje. Hier ontdekken we inderdaad een aantal oude fundamenten van wat een dorpje moet zijn geweest. Een verdwenen dorp is toch niet hetzelfde als een spookdorp. Bij een verdwenen dorp moet je de geschiedenis van tevoren kennen, om er een beeld van te vormen. Maar als je door een spookdorp loopt, komen er direct allerlei vragen en verhalen op.

IMG_9080   IMG_6246

We keren terug naar Bedepuszta. Ruim een uur glibberen en glijen heeft onze eetlust opgewekt. Maar helaas, bij aankomst in Bedepuszta blijkt het nog steeds geen tijd om te ontbijten. Ik besluit de tijd nuttig te besteden en de camper alvast naar de rand van het dorp te rijden. Maar dat gaat mis. De camper is met geen mogelijkheid van het veld te krijgen. Ik probeer alle versnellingen, vooruit, achteruit, houten platen. Gas geven betekent ingraven. De grond is te zacht om er met voorzichtig rijden uit te komen. En omdat ik ook af en toe de toeter induw (per ongeluk) kan het haast niet anders dan dat ik alle kampeerders uit hun slaap heb gehaald.

Het is ook te glad om de camper te duwen, iedereen glijdt uit en de camper glibbert naar links en naar rechts. De 20 meter naar de asfaltweg, over het veld en dan omhoog door de uitgekapte struiken, lijkt onoverbrugbaar.

IMG_9083   IMG_6248

Het is tijd hulp in te schakelen. Willemijn is al een tijdje in gesprek met een yoga-instructrice uit Boedapast. Ondanks dat ze genoeg zorgen aan haar hoofd heeft (ze kan in deze regen onmogelijk haar lessen geven en tot overmaat van ramp is haar studio in Boedapest de dag ervoor onder water gelopen), wil ze ons helpen door te tolken. Via haar praat ik met de grote kerel die we eerder die ochtend tegenkwamen langs het karrenspoor. Hij geeft al snel aan dat het onmogelijk wordt vandaag nog weg te rijden. En dat terwijl we morgen de huurcamper moeten inleveren in Nijkerk! Ik stel wanhopig voor met een man of zes te duwen (anderen die net wakker zijn melden zich hiervoor aan) of het hele grasveld vol te leggen met houten platen zodat de wielen niet wegslippen, maar de man wuift alles weg.

Onze enige redding is een sleep door een sleepwagen of grote traktor. Maar ja, het kan wel even duren voordat er een dergelijke wagen in Bedepuszta is. Nu is het wel zo dat de enige oorspronkelijke bewoner van Bedepuszta ook een kleine traktor heeft. Maar of die genoeg kracht heeft? Bovendien de man slaapt nog en mocht hij in actie komen dan wil hij er zeker wat voor hebben. Toch besluit de grote kerel, onze enige hoop, het de oude man te vragen.

Niet veel later zien we het mannetje man met een mini-trekkertje tevoorschijn komen. Hij doet het, maar we moeten hem wel een tientje betalen. Prima. We weten natuurlijk niet hoe we de haak aan de voorkant kunnen vastmaken (ontbreekt er iets of zijn we gewoon stom?), maar dat hindert niet. De camper gaat achteruit het veldje af. We bedanken iedereen (via onze yoga-tolk) en maken nog een laatste babbeltje met Elroy en een vriend die sinds kort ook in Bedepuszta woont.

IMG_6250   IMG_6266

Bijzonder hoe Elroy beetje bij beetje Bedepuszta opknapt en nieuwe leven inblaast. Terwijl enkele jaren geleden zigeuners het dorp en het land eromheen nog verwaarloosden. Bomen uit een boomgaard werden gekapt voor hout, huizen werden bewoond maar verwaarloosd. Alle zigeuners zijn hier nu weg. Nederlanders en lokale Hongaren zorgen er weer voor dat Bedepuszta een mooie verblijfsplek is. Voor sommigen als woonplek, voor ons maar een stop op onze grote reis.

We nemen afscheid en verlaten Hongarije aan de noordkant. Ook Slowakije ziet er mooi uit in de wolken, die nog steeds de luchten domineren na maanden heldere luchten en extreme hitte. We willen meer zien van Hongarije, Slowakije, Tsjechië….maar we moeten de camper inleveren. De volgende dag komen we net op tijd in Nijkerk aan. Even een weekje pauze en dan naar het volgende spookdorpen-mekka. Spanje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>