IMG_9061

Als je op zoek bent naar spookdorpen moet je je beseffen dat niet elk spookdorp even makkelijk bereikbaar is. Veel liggen hoog in de bergen, we hebben al veel geschreven over bochtige bobbelige bergweggetjes. Anderen liggen weliswaar in vlakker land, maar voordat er asfaltwegen konden worden aangelegd, stroomden de dorpen al leeg. Het Hongaarse Megyer, het dorp dat begin 2015 nog te huur werd aangeboden door de burgemeester, lijkt zo’n plek te zijn waar je een 4WD nodig hebt om er te komen.

Google Maps stuurt ons, niet voor de eerste keer, over een hobbelig zandweggetje. Zo hobbelig dat onze Dodge het nog geen seconde had volgehouden. En ook met onze vervangende huurcamper kiezen we na een kwartier ervoor rechtsomkeert te maken. Het dorp ligt zo dichtbij, maar we kiezen voor een lange omweg. En wat blijkt? Er gaat wel degelijk een asfaltweggetje naar Megyer. En er loopt zelfs een spoorlijn langs, al is het oude stationnetje inmiddels een woonhuis geworden.

Dat valt ons op aan Megyer, het ziet er gewoon keurig uit. We zien ook mensen. Met wie we natuurlijk geen woord kunnen wisselen (voortaan toch eerst Hongaars leren). Maar later leren we, dat de oproep van de burgemeester heeft gewerkt. Het dorp is voor de rest van het jaar verhuurd. Megyer staat weer op de kaart. En is gewoon goed bereikbaar vanaf de autoweg. Misschien stopt de trein er over een aantal jaar ook weer.

IMG_6138

Megyer lijkt onbereikbaar, we keren om in het zicht van de haven…

IMG_6140

…maar via een omweg rijden we gewoon over asfalt het dorpje in

Onze reis had ons via Italië (waar we na de spookdorpen in Zuid-Italië alleen nog het toeristische maar schitterend gelegen ‘spookdorp’ Civita de Bagenoregio hadden bezocht) en Slovenië (doorreisland, maar te ‘netjes’ voor echte spookdorpen) naar Hongarije geleid. Ook voor Hongarije hadden we aanvankelijk een langer verlanglijstje. Het verlaten dorp Derenk, midden in de bossen op de grens met Slowakije. Te ver weg. Of, dichterbij Megyer, het oude militaire kamp Nagyvázsony. Te moeilijk vindbaar. Wel stoppen we nog in Kolontár, waarvan een deel in 2010 overspoeld is door rode chemische modder, vergelijkbaar met de ramp die eind 2015 hele Braziliaanse dorpen opslokte.

Wij zien in Kolontár nog een monument en andere nare herinneringen aan de modderstroom, maar van een spookdorp is zeker geen sprake. Wel is de hele omgeving rood van de rode ‘gravel’ die wordt achtergelaten door wagens die uit de mijn komen. De mijn is nog gewoon in gebruik.

IMG_8985

Na de modderstroom van 2010 is één huisje bewaard gebleven als herinnering

IMG_8990

De wegen rondom Kolontár zijn rood-gekleurd

Ons uiteindelijke doel in Hongarije is Bedepuszta, het dorp dat dankzij Nederlander Elroy Thummler opnieuw opleeft (zie ook de hierover gepubliceerde artikelen). Dat doel ligt toevallig wel voorbij Budapest, waar we ons 6 dagen onderdompelen in de levendige stad, de verkwikkende thermale baden en de uitzinnige vrolijkheid die Sziget heet. Moe rijden we op de maandag na Sziget richting Bedepuszta.

Voor het eerst sinds lange tijd is het niet snikheet. Sterker nog, het regent en niet zo’n beetje ook. Op de dag grote delen van Budapest onder water komen te staan en een festivalgast de dag na het festival overlijdt door een omvallende boom, rijden wij de Hongaarse heuvels in. Of er bergen achter de heuvels liggen zien we niet. Het is nat en mistig. En we vinden het heerlijk.

Daar komen de bergweggetjes weer. Nog één ‘echt’ dorpje en dan het doodlopende weggetje naar Bedepuszta in. We zoeken een supermarkt, maar we begrijpen de locals die we het vragen niet en rijden rondjes. Terug bij de ‘ingang’ van het dorp vinden we in het kleine winkeltje niet veel eten. We hopen dat Elroy ook voor wat eten heeft gezorgd, we weten dat hij nog een ‘after-Sziget’-feestje organiseert. Een ‘detox’.

IMG_6228

In kleine dorpjes op zoek naar de laatste winkel voor Bedepuszta

IMG_9053

De provisorische ‘camping’ van Bedepuszta.

Dan rijden we de laatste kilometers richting Bedepuszta. We worden direct verwelkomd door Elroy en hij verwijst ons door naar de ‘camping’, een veldje tussen de bosjes en huizen. Via een recent uitgehakt en uitgezaagd weggetje door de struiken krijgen we onze camper op het veldje. Er staan nog wat tentjes en zowaar nog een busje. We verkennen het dorpje, terwijl het snel donker wordt. Er staan verwaarloosde, maar ook opgeknapte huizen. Er liggen drassige zandpaadjes, maar ook een asfaltweggetje met straatverlichting.

IMG_9071

Er staan door zigeuners verwaarloosde en verlaten huizen…

 

IMG_9065

… maar ook in de oude staat herstelde huisjes

IMG_9069   IMG_9067

En er staat een nieuw houten gebouwtje waar we genieten van verse soep, stoofpot en optredens van Douwe Bob, My Baby en andere muzikale vrienden van Elroy. De lange weg naar Bedepuszta zit er op. En na 2 maanden roadtrippen door de hitte, waarbij we ervoor kozen onze camper in de zwoele nachten niet in spookdorpen te parkeren maar gewoon netjes op campings, is het nu zover. Onze eerste overnachting in een ‘spookdorp’. Samen met tientallen festivalgangers.

IMG_9057   IMG_9074   IMG_9078

< lees verder in het volgende blog “Leaving Bedepuszta” >

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>